Հանրապետականի հույսն ու հավատը համարվող երիտասարդ գործիչները, ինչպիսիք են օրինակ քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը, նախարար Արմեն Աշոտյանը և այլոք, պարզվեց, որ ոչ այլ ինչ են, քան համակարգի գործիքը ապօրինություններին նոր փաթեթավորում տալու համար: Նրանք ոչ միայն կապ չունեն սեփական սերնդի հետ, այլև կորցրել են ինքնուրույն մտածելու, ՀՀ օրենքներին ենթարկվելու և քաղաքացիների հետ շփվելու ընդունակությունը:
Մեկը խորամանկաբար Մաշտոցի հանրային պուրակն է ոչնչացնում` ենթարկվելով մի քանի սեփականատերերի կամքին և մերժելով օրենքը: Առաջին իսկ հանդիպմանը Տարոն Մարգարյանն ասել էր. «Ինձ հետ օրենքով չխոսեք»: Թե որքան հետևողական է նա այդ հարցում, կարելի է պատկերացնել ըստ այն փաստի, որ երեկ էլ տրակտոր է մտել այգի և փորձել քանդել առկա շատրվանները` մինչ օրս չունենալով հաստատված նախագիծ: Այդպես էլ նա իր մեջ ուժ չգտավ գնալու Մաշտոցի պուրակ:
Մյուսն էլ` Աշոտյանը կամայական որոշումով հեռացնում է Բրյուսովի համալսարանի ռեկտորին: Հարցերին սրամտորեն պատասխան տալու ընդունակ նախարարը տվյալ դեպքում պարզապես հին կադրերի պես ցանկանում է խեղդել բուհի ինքնավարության վերջին կտորները և սա էլ ստրկամտության օջախի վերածել: Սակայն ինքնորոշման կայծն արդեն բռնկվել է:
Այսքանը «ՀՀԿ ոսկե երիտասարդության» մասին, որը թերևս դեռ չհասցրած թևերը բացել, արդեն թոռոմել է: Այն մարմնավորում է սեփական կարծիք չունեցող, ինքնուրույնությունից զուրկ և ամեն գնով խորամանկելու պատրաստ մարդու տեսակը: Դրան հակառակ, ինքնուրույն մտածող և ինքնավարության ձգտող ուսանողներն արդեն կարողացել են ճիշտ ձևակերպել սեփական դիրքորոշումը: Կասկածից վեր է, որ նրանք են Հայաստանի ապագան:
