Հայաստանի մարդու իրավունքի Պաշտպանի գրասենյակում քննարկում է եղել Պաշտպանի եւ ոստիկանության ձեւավորած աշխատանքային խմբի մասնակցությամբ, որում քննարկվել են հանրահավաքների, ցույցերի ժամանակ անհրաժեշտ անելիքները:
Անհրաժեշտ, կարեւոր քննարկում է:
Միայն թե հետաքրքիր է, թե այդ քննարկման ընթացքում արդյոք մարդու իրավունքի Պաշտպանի գրասենյակը պարզել է հանրային բողոքի ընթացքում օմբուդսմենի վրան տեղադրելու իրավունքի հարցը:
Կարելի էր իհարկե շարքային քաղաքացիների վրանի իրավունքը քննարկել, բայց ոչինչ, բան չկա, թեկուզ միայն օմբուդսմենն իրավունք ունենա, շարքային քաղաքացին դրանով էլ կարող է յոլա գնալ: Երբ ոստիկանությունը որեւէ իրավունքից զրկում է շարքային քաղաքացուն, դա ոչ միայն անբնական, նույնիսկ շատ բնական է թվում:
Իսկ ահա երբ այդ իրավունքից ոստիկանությունը հրապարակավ, կամայականորեն զրկում է մարդու իրավունքի Պաշտպանին, մի տեսակ անհարմար բան է ստացվում:
Օրինակ, շաբաթներ առաջ այդպիսի մի անհարմար բան ստացվեց Մաշտոցի պուրակում, որտեղ քաղաքապետարանի հետ համատեղ բուտիկային ինքնապաշտպանություն իրականացնող ոստիկանությունը նախ քաղաքացիական ակտիվիստներին արգելեց վրանի տեղադրումը, իսկ հետո արգելեց նաեւ նրանց օգնության եւ պաշտպանության եկած մարդու իրավունքի Պաշտպանին, չնայած նա հայտարարում էր, թե ոստիկանությունն իրավունք չունի արգելել վրանի տեղադրումը:
Մարդու իրավունքի պաշտպան Կարեն Անդրեասյանը հայտարարեց, թե ինքն այդ արգելքը այդպես չի թողնի եւ հետամուտ կլինի, որ անօրինական արգելք դնող ոստիկանները պատժվեն:
Ըստ երեւույթին, Պաշտպանը պատիժ է դիտարկում ոստիկանությանը որեւէ քննարկում պարտադրելը: Դե նրանք սովորաբար ոչինչ քննարկելու հավես չունեն, արգելում են կամ թույլ տալիս, եւ վերջ: Հիմա օմբուդսմենը նրանց քննարկման է բերում, աշխատանքային խմբով: Իսկական պատիժ ոստիկանության համար:
Միայն թե վրանի հարցը կարծես թե շարունակում է մնալ բաց, ու պարզ չէ, թե Մաշտոցի պուրակում վրանի տեղադրումն արգելելուց հետո ոստիկանությունն Օմբուդսմենից ներողություն խնդրե՞ց նրան հրապարակավ անհարմար վիճակի մեջ դնելու համար, թե հաշտվեցին, ու հարցը համարվեց փակված:
