Թեղուտ ՓԲԸ անվտանգության պետ Սամվել Դավթյանն ամիսներ առաջ ցանկացել է գնել թեղուտցի ընտանիքի հողակտորը: Ընտանիքը ընդդիմացել է և հրաժարվել կատարել անվտանգության պետի ցանկությունները: Ամուսինը իր սեփական կամքով հրաժարականի դիմում է գրել և դուրս եկել աշխատանքից: Կինը վախեցած պատմում էր դեպքի մանրամասների մասին, միևնույն ժամանակ ահազանգում էր, որ չի բացառվում իր տղային էլ նուն օրը գցեն, ինչ այն մեկին, ով այսօր հիվանդանոցում է: Տիկինը նաև նշեց, որ վախենում է` իր տղային էլ կհեռացնեն գործից: Նա չի բողոքել, ոչ մեկին չի դիմել:
Հեռավոր գյուղերում ինֆորմացիոն տուպիկ է: Բողոքեն` կհեռացնեն գործից, չբողոքեն` ստիպված են տանել նմանատիպ կազմակերպությունների սպառնալիքները, խոշտանգումները: Առիթի դեպքում էլ` վախեցած պատմում են իրենց գլխով անցածը` միևնույն ժամանակ չիմանալով վաղվա իրենց գլխի գալիքի մասին: Ինչպե՞ս վերահսկել նման կազամակերպությունների գործունեությունը Հայաստանում: Գյուղացիները իրենց իրավունքները պաշտպանելու ձևը չգիտեն: Այսօր ահազանգեցին իրենց գյուղ ժամանած լրագրողիս, իսկ վաղը, որ նմանատիպ ևս մեկ դեպք գրանցվի իրենց իսկ գյուղում, իրենց իսկ հարազատի հետ, և մի գուցե նաև հենց իրենց երեխայի հետ, կկարողանա՞ն արդյոք գործել ինչպես ինքնորոշված քաղաքացիներ, պաշտպանել իրենց իրավունքները, պահանջել նման կազմակերպությունների ներկայացուցիչներից փոխադարձ հարգանք և ստիպեն հաշվի նստել իրենց կարծիքի հետ:
Այնուամենայնիվ, դժգոհությունների ալիքը սկսված է: Փորձը ցույց տվեց, որ Թեղուտցին ի զորու է իր իրավունքներին տեր կանգնել: Գյուղ կանգնի` գերան կկոտրի...
