Եթե պետք է հավաքվեր 40.000, բայց հավաքվեց 1000 հոգի, ի՞նչ է ստացվում

    • Հարցազրույց - 13 Ապրիլի 2018, 10:58
Մեր զրուցակիցն է ԱԺ փոխնախագահ, ԱԺ «Ծառուկյան» խմբակցության պատգամավոր Միքայել Մելքումյանը

Պարոն Մելքումյան, «Ծառուկյան» դաշինքի մի քանի պատգամավորներ արդեն բաց տեքստով հայտարարում են, որ ճիշտ չի լինի, եթե ընդդիմադիր քաղաքական ուժը կողմ քվեարկի վարչապետի պաշտոնում Սերժ Սարգսյանի թեկնածությանը։ Կա՞ արդեն որոշակիություն այս հարցում։

Մենք պաշտոնապես այդ հարցը չենք քննարկել, բնականաբար մինչև ապրիլի 17-ը հարցը կքննարկվի խմբակցությունում։ Քննարկումը շատ չի ուշանա։ Երկրորդ, ես մեկ բան կարող եմ ասել, որ ԲՀԿ-ն եթե ընդդիմություն է, իսկ արդեն երևում է, որ մենք ընդդիմադիր դաշտում ենք գործում, նշանակում է ընդդիմությանը հարիր ձևով է խմբակցությունն իր մասնակցությունն արտահայտելու այս գործընթացին։ Մենք այդ ամբողջ քվեարկությունը չենք դիտարկում առանձնացված, օրինակ, կառավարության գործունեության ծրագրից։ Բայց քանի դեռ վերջնական որոշում չունենք, բնականաբար, այս պահին ես զերծ կմնամ պաշտոնական տեսակետ հայտնելուց։ Դրա համար խորհուրդ կտամ մի փոքր համբերել, թեև տրամաբանությունը հուշում է, որ ընդդիմությանը համարժեք ձևով պետք է մասնակցի։

Իսկ ինչո՞ւ այդ սկզբունքը չգործեց ՀՀ նախագահի ընտրության ժամանակ, չէ՞ որ դա նույնպես քաղաքական ընտրություն էր։

Այդտեղ սխալվում եք քաղաքական ընտրություն ասելով։ Այսօրվա նախագահը, որն արդեն ընտրվել է և իր լիազորություններն ստանձնել է ապրիլի 9-ից, դա ավելի շատ սահմանադրական, ներկայացուցչական ինստիտուտ է։ Իմ անձնական մոտեցումն այն է եղել, որ ինքը որևէ կողմ չի ներկայացնում, ինքը ընդհանրական, հաշտեցնող, լարվածություն թուլացնող, ներկայացուցչական, ապաքաղաքական ինստիտուտ է։ Իսկ վարչապետի ընտրության հարցը պայմանավորված է 2017 թվականի ապրիլի 2-ին կայացած ընտրությունների արդյունքներով, որով ձևավորվել է քաղաքական կայուն մեծամասնություն, գործում է իշխող կոալիցիա, և իրենց ձայները բավարար է լինելու վարչապետի ընտրության համար։ Քանի որ նախատեսված է քվեարկություն ԱԺ-ում, կլինեն և ելույթներ, և տեսակետներ, և քվեարկություն, որին մենք արժանապատիվ ձևով կմասնակցենք մեր գրաված տեղին ու դիրքին համապատասխան։

Կներկայացնեք ձեր բոլոր դժգոհություննե՞րը, որ այս ընթացքում կային  կառավարությունից։ Նկատի ունեմ քննադատելու եք նաև Սերժ Սարգսյանի՞ կառավարությունը, քանի որ էական փոփոխություններ չեն սպասվում։

Ըստ էության՝ քաղաքական մեծամասնությունը չի փոխվելու։ Այն քաղաքական մեծամասնությունը, որ եղել է 10 տարի առաջ, նա էլ շարունակում է մեծամասնություն մնալ։ Քանիցս մենք ասել ենք, որ մենք անձնավորված չենք հարցադրումներ անում։ Ապրիլի 9-ից հետո, անցնելով խորհրդարանական կառավարման մոդելին, բանավեճը, քաղաքական մրցակցությունը տեղափոխվում է խորհրդարան, և ընդդիմություն-կառավարություն պայքարը տեղափոխվում է խորհրդարանի ներսում քաղաքական մեծամասնություն-ընդդիմություն պայքարին, այսինքն՝ վճռական հարթակը դառնում է խորհրդարանը, որտեղ պայքարը քաղաքական մեծամասնության և ընդդիմության մեջ է։ Իսկ ինչու է նոր Սահմանադրությամբ այդպես, որովհետև Հայաստանն արդեն խորհրդարանական երկիր է, ինչը նշանակում է, որ կառավարությունը լիարժեք հաշվետու է խորհրդարանին։ Եվ պատահական չէ, որ նոր Սահմանադրությամբ բոլորին, այդ թվում՝ ընդդիմությանը, տրված են խորհրդարանական վերահսկողության ռեալ գործիքներ։ 

Այլ բան է, որ քաղաքական մեծամասնությունը, միևնույն է, վերջնական քվեարկությունների գործիքն իր ձեռքում է պահում, բայց ընդդիմությունը և առանձին նախարարների, և ընդհանուր կառավարության, և տարբեր ոլորտների նկատմամբ իր վերահսկողական տարբեր գործիքները կիրառելու է։ Դրա համար էլ մենք հիմա ստեղծում ենք հզոր վերլուծական կենտրոն, ակտիվացնում ենք մեր խորհրդարանական վերահսկողության գործունեությունը տարբեր ոլորտներում օրենքի շրջանակներում կոշտ վերահսկողություն իրականացնելու համար։ Եվ միգուցե կառավարության առանձին գործիչներ պատրաստ չեն դրան։ Օրինակ՝ երբ քաղաքական քննադատության ես ենթարկում տարբեր նախարարների, մեկ էլ տեսնում ես, որ անձնական վիրավորանքի նշույլներ է երևում։ Եվ զարմանում ես, թե ինչից է նեղանում, փոխանակ ուրախանա, որ իր ոլորտին ուշադրություն ենք դարձնում: Քննադատում ենք՝ անձնական վիրավորանք են դիտարկում։ Եվ այդ նախարարները պետք է հեռանան, քանի որ մենք անցել ենք խորհրդարանական երկրի, և խորհրդարանը երկրի համար իրականացնում է պետության համար գերանհրաժեշտ գործառույթներ։ Կրկնում եմ՝ մշակույթը պետք է գնա այն ուղղությամբ, որ այդ մարդիկ հեռանան իրենց պաշտոններից։

Խորհրդարանից դուրս շարունակվում է պայքարը Սերժ Սարգսյանի վերարտադրությունը կանխելու համար։ Հնարավո՞ր է՝ վերջին պահին, տեսնելով հանրության արձագանքը, «Ծառուկյան» դաշինքը նույնպես դուրս գա փողոց, և այդ դեպքում չե՞ք կարծում, որ պայքարը կհաջողվի։

Անցած 25 տարիներին ես մասնակցել եմ տարբեր հարթակներում պայքարներին, և կյանքը ցույց է տվել, որ այն ձևերը, որոնք արդեն փորձարկված են, ցավոք սրտի, չեն հաջողել, քանի որ դրա համար օբյեկտիվ նախադրյալներ չկան, միգուցե սուբյեկտիվ նախադրյալներ կան, բայց օբյեկտիվ չկան, նշանակում է, որ դու սխալ ես հաշվարկել։ Տեսեք՝ մենք ասում ենք, որ կառավարությունը պատասխանատու է բացթողումների համար, որ ներդրումներ չկան, որ մարդկանց վրա տնտեսական աճը չի ազդում, ընդդիմությունն էլ է պատասխանատու, եթե մի բան նախաձեռնում է, բայց սխալ է հաշվարկում, որ հանրային բավարար աջակցություն չունի... այնտեղ տնտեսական աճը բավարար չէ, այստեղ էլ հանրային աջակցությունը բավարար չէ։ Ես չեմ ասում աջակցություն և դժգոհություն չկա, բայց չի հաջողվում այդ դժգոհությունը ռեալիզացնել, նյութականացնել, և դա բերում է այն հանգամանքին, որ փաստորեն ծառայություն է մատուցվում իշխանությանը, որ այ մենք հավաքվեցինք, ենթադրենք պետք է հավաքվեր 30-40.000, բայց հավաքվեցին 1000 հոգի։ Ի՞նչ է ստացվում, չի ստացվո՞ւմ արդյոք, որ այդ հարցը հանրության մոտ գոյություն չունի։ Հանրությունը միգուցե դժգոհ է, բայց չի գնում այդ ճանապարհով՝ չվստահելով, քանի որ մի քանի անգամ տեսել է, որ դա արդյունքի չի բերում։ Հիմա ինչու պետք է սխալ հաշվարկենք, գնանք մասնակցենք, և իշխանությունն էլ ասի՝ լսեք, դուք աջակցություն չունեք, որովհետև կազմակերպեցիք մի բան, որի արդյունքը սա եղավ։

Ես փողոցային պայքարին դեմ չեմ, բայց, ըստ իս, այն պետք է լինի ճիշտ հաշվարկված, և եթե ինքը ճիշտ չի  հաշվարկվում, ուրեմն այդ ռեզոնանասը բերում է խորը հիասթափության և հետ է շպրտվում։ Այսինքն՝ եթե տեսնում են, որ չստացվեց, երկար ժամանակ այդ խնդիրը հետաձգվում է և այլևս շարունակություն չի ունենում։ Սա է ամբողջ պրոբլեմը։

Կարծում եք՝ այս անգա՞մ էլ ճիշտ չի հաշվարկել ընդդիմությունը։

Ես միանշանակ չեմ ասում, մարդիկ հավատում են իրենց գործունեությանը, և ես դա հարգում եմ, ես չեմ նսեմացնում և ոչ էլ նման նպատակ ունեմ, հակառակը, եթե մարդը հավատում է իր գործունեության ճիշտ և արդարացի լինելուն, ես միայն կարող եմ հարգել։ Բայց ես կարծում եմ, որ տվյալ փուլում, հաշվի առնելով ապրիլի 2-ի իրողությունները, այդ լայնածավալ ձնագնդի էֆեկտը ես այս պահին չեմ տեսնում։

Ամենաընթերցվածը