Երեկ Ռուբեն Հայրապետյանը, իր հայտարարության մեջ անդրադառնալով Հարսնաքարի միջադեպին, նշել է, որ մեղավորներն օրենքով պատժվելու են: «Սակայն խնդիրը օրենքը չէ», շարունակում է Ռուբեն Հայրապետյանը՝ հարցը տեղափոխելով բարոյական հուն:
Իրականում ողջ խդիրը հենց օրենքն է: Պարզապես մեր կիսագողական իրականությունում օրենքի տակ հասկացվում է միայն Քրեական օրենսգիրքը: Ինչպես ասում է Բենդերը, օրենսգիրքը պետք է հարգել: Շատերին թվում է, որ օրենքը գրված հանցագործությունը եւ դրա համար նախատեսված կոնկրետ ժամկետն է:
Միեւնույն ժամանակ, գոյություն ունի Հիմնական օրենք՝ Սահմանադրություն, որում գրված են համակեցության ընդհանուր սկզբունքները, պարտավորություններն ու իրավունքները, այդ թվում, իշխանության իրավունքը: Սահմանադրությունում հստակ գրված է, որ բիզնեսով զբաղվող մարդիկ չեն կարող պատգամավոր լինել եւ զբաղեցնել պետական պաշտոններ:
Սահմանադրության խախտումը եւ հակազգային քաղաքականությունը մեզ մոտ խախտում չի համարվում, որովհետեւ Քրեական օրենսգրքում տնտեսության փլուզման, ընտրությունների կեղծման, եթե դրանք «չեն ազդել ընդհանուր արդյունքի վրա», ակնհայտ քրեական գործարարների պատգամավոր առաջադրման, հեռուստատեսությամբ զանգվածային ապատեղեկատվության վերաբերյալ պատժի ոչ մի հոդված չկա:
Այդ հարցերը, չնայած առավել իրավական են, քան առանձին սպանությունն ու գողությունը, չգիտես ինչու, դիտարկվում են բարոյական հարթությունում: Օրինակ, պատգամավորների իրական եկամուտների եւ դրանց օրենքի համապատասխանության ստուգման համար ստեղծվել է Էթիկայի հանձնաժողով, երեւում է՝ այն բանի համար, որ դա «էթիկայի» օրգան լինի, այլ ոչ թե իրավական, որպեսզի Սահմանադրության խախտումը դիտարկվի ոչ թե որպես հանցագործություն, այլ էթիկայի նորմերի, ադաթի խախտում:
Այս առումով, Ռուբեն Հայրապետյանի կողմից մանդատը վայր դնելը պարզապես օրենքին, Սահմանադրությանը ենթարկվել է, որն արգելում է նրա ննմաններին գտնվել խորհրդարանում, որքան էլ փորձեն հարցը տեղափոխել «բարոյական» հարթություն:
Թերեւս, Էթիկայի հանձնաժողովի առաջին գործը պետք է դառնա իր լիազորություններն ընդլայնելու եւ բացի էթիկականից, նաեւ իրավական գործառույթներ փոխանցելու մասին հարցը, ընդհուպ մինչեւ Սահմանադրական դատարանին դիմել:
Հնարավոր է, հենց այդ հանձնաժողովին է վիճակված ազատել Հայաստանի խորհրդարանը օլիգարխներից եւ քրեական տարրերից: Առաջին քայլն արդեն արված է: Խորհրդարանում արդեն չկա օդիոզ օլիգարխներից մեկը: Մյուսների վիճակը ակնհայտորեն ավելի լավ չէ:
