Հայաստանում եւ նրա սահմաններից դուրս ձեւավորվել է մի խումբ, ժամանակ առ ժամանակ գրող հեղինակներ, որոնք ստանձնել են Ռուսաստանի շահերը պաշտպանելու խնդիրն ամեն գնով եւ ցանկացած վճարով, ավելի ճիշտ՝ լիովին անվճար: Այս խումբն արդեն լավ բացահայտված է, եւ այնուամենայնիվ շարունակում է իր կեղտոտ գործունեությունը, ընդ որում՝ հայկական փողերով:
Ես ծանոթացել եմ հունական, հույն-կիպրական, եվրոպական, քրդական, լիբանանյան եւ կատալոնյան լոբբիստական կազմակերպությունների հետ աշխարհի մի շարք մայրաքաղաքներում, սակայն բավական դժվար է պատկերացնել, որ որեւէ էթնիկ լոբբիստական խումբ աշխատի այլ երկրի օգտին, ընդ որում՝ իր հաշվին: Երեւում է, հայկական միջավայրում դա հնարավոր է:
Ըստ ամենայնի, ներկայում Մոսկվայում, չնայած «ճչացող անտարբերությանը», բավական մտահոգ են ՆԱՏՕ-ի հետ կապված Հայաստանի մտադրություններով (կամ էլ Հայաստանի հարցում ՆԱՏՕ-ի մտադրություններով), եւ եկել է սպասվող իրադարձություններին արձագանքելու ժամանակը: Նեզավիսիմայա գազետայում՝ Մոսկվայի միջին դասի այդ ինֆանտիլ օդանցքում հայտնվել է քաղաքական թեքումով մոսկվացի ձրի «փաստաբան» Անդրեյ Արեշեվի հոդվածը «Լեռնային Ղարաբաղ. դիմակայության վերջը չի երեւում» անվանմամբ, որը նպատակ ունի պաշտպանել Ռուսաստանի շահերն այն պայմաններում, երբ Ադրբեջանին զենքի մատակարարման 70 տոկոսը բաժին է ընկնում այդ երկրին: Եթե Ադրբեջանում կրակելու ընդունակ ինչ որ բան էլ կա, ապա շնորհիվ Ռուսաստանի եւ էթնիկ ռուսների, որոնք դարձել են ադրբեջանցիների ուսուցիչները:
Ռեգնում գործակալությունը մանրամասն ներկայացրել է Ադրբեջանին Ուկրաինայի կողմից զենքի մատակարարումները, մոռանալով ռուսական մատակարարումների մասին: Հայկական քաղաքականամերձ թերամիտները բերում են ինչ ձեւի փաստարկ ասես, բացարձակապես չհասկանալով այս կամ այն թվերի ու եզրերի, զենքի տեսակների նշանակությունը:
Ընդ որում, նրանք որպես կանոն հղում են անում մեկը մյուսին, այսինքն՝ թերամիտները թերամիտներին, այդպես էլ չստանալով սպասվող հոնորարները, քանի որ ի վիճակի չեն հասկանալ, որ «հայկական թեմաների» համար հոնորարներ չեն վճարում, ինչպես օրինակ մեկ այլ անվճար «փաստաբանի»՝ Սերգեյ Մինասյանին, ով վստահ է, որ կողմնորոշվում է ռազմական անալիզի բոլոր նրբություններում: Ինչ կարիք կա վճարել, եթե հայերն իրենք են վճարում սեփական թերամիտներին:
Ռուսաստանը Հայաստանին մատակարարում է ճիշտ այնքան զենք, որքան անհրաժեշտ է ռուսական շահերի պաշտպանության համար, ոչ ավելին:
Այս ձրի «փաստաբանների» գործունեությանը վերջին շրջանում ավելացել է եվրասիական նախագիծն առաջ հրողների խմբակը, ընդ որում՝ դա անում են մարդիկ, որոնք քարտեզին չեն կարող գտնել ոչ Եվրասիան, ոչ Հայաստանը, այդ թվում եւ ճշմարիտ եվրասիացի Արտաշես Գողամյանը:
Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունն այդպես էլ չհամարձակվեց Մոսկվայի առջեւ դնել Ադրբեջանին զենք մատակարարելու հարցը, եւ թե ինչպես է դա առնչվում «դաշնակցային» հարաբերություններին: Հետաքրքիր է, ինչ կերպ դա կբացատրեն հայ ձրի «փաստաբանները»: Սակայն դա եւ այլ բաներ ստիպված են լինելու բացատրել, վաղ թե ուշ:
Մեկնաբանություն