Սահմանադրական դատարանը հեռացել է խորհրդակցության, որից հետո որոշում կկայացնի մայիսի 6-ին տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքներն անվավեր ճանաչելու Կոնգրեսի հայցի վերաբերյալ:
Կոնգրեսը ներկայացրել է խախտումների բավական մեծ փաստական ցուցակ, հայտարարելով, որ Հանրապետական կուսակցության օգտին կեղծվել են ավելի քան կես միլիոն քվեաթերթիկներ: ՀԱԿ-ը նաև կարծում է, որ մինչև ժամը 11-ը 380 հազար ընտրողների քվեարկությունը կազմակերպված էր իշխանության կողմից, և բազմակի քվեարկության համար նրանց մի ընտրատարածքից տեղափոխում էին այլ ընտրատարածք: Բացի դրանից, Կոնգրեսը վստահ է, որ իշխանությունը ընտրողներին ճնշում ու կաշառում էր:
Ընտրություններից հետո մոտավորապես նույն բանն էին հայտարարում և Բարգավաճ Հայաստանի ներկայացուցիչ Վարդան Օսկանյանը, և ՀՅԴ-ն, և Ժառանգությունը, և Կոմունիստական կուսակցությունը: Վերոնշյալ խախտումների մասին գրված է նաև ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ, Եվրախորհդրի և մյուս դիտորդական կազմակերպությունների զեկույցների մեջ:
ԿԸՀ-ը և Հանրապետական կուսակցությունը հերքում են մեղադրանքները: Ավելի ճիշտ, ոչ թե հերքում են, այլ փորձում են ապացուցել, որ այդ խախտումները չեն ազդել ընտրությունների ընթացքի վրա: Եվ Սահմանադրական դատարանը, հավանաբար, իր դեմքը պահպանելու համար, նույնպես կհայտարարի, որ խախտումները չեն ազդել ընտրությունների արդյունքների վրա:
Սակայն, այդպես էլ ոչ ոք պատասխանատվության չի ենթարկվել ցնդող թանաքի, կաշառքի, ընտրողներին ճնշելու համար: Ոչ ոք այդպես էլ չի ասել, թե խախտումների ինչ քանակ պետք է լինի, որպեսզի ընտրությունները չեղյալ համարվեն:
ՀԱԿ համակարգող Լևոն Զուրաբյանը Սահմանադրական դատարանում ասել է, որ խախտումները ոչ միայն ազդել են ընտրությունների արդյունքների վրա, այլ նաև վերջնականապես վարկաբեկել են Հայաստանի ընտրական համակարգը:
Դա իսկապես այդպես է, և հարցը նույնիսկ այն չէ, թե ով է մտել խորհրդարան ընտրությունների արդյունքում, խնդիրը ընտրական համակարգի, ՍԴ-ի հանդեպ անվստահությունն է: Իրականում ոչ Կոնգրեսը, ոչ էլ որեւէ մեկը չեն հավատում Սահմանադրական դատարանի արդարարադատությանը, որը դեռ մինչև ընտրություններն է ապացուցել, որ կատարում է իշխանության հրամանները:
Շատերը մայիսի 6-ի ընտրությունները համարում են ամենավատը պատմության մեջ: Առաջին հերթին այն պատճառով, որ ընտրակեղծիքներն այնքան էին հղկվել, որ թվում էին գրեթե լեգիտիմ: Եվ եթե նախկինում կարելի էր բռնել ընտրակեղծարարի ձեռքը, ապա այս անգամ «բռնացնելու» բան չկար:
Ինչպիսին կլինի նախագահական ընտրությունը: Դրանց տեխնոլոգիան մի փոքր տարբերվում է, պայքարը շատ է անձնականացված, և եթե խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ պայքար էր գնում խորհրդարանական տեղերի համար, ապա նախագահականի դեպքում կա մեկ խնդիր. կընտրեն, թե ոչ: Եվ դիմակայությունն անխուսափելի է, եթե իհարկե, պայքարը չբեմադրվի նախօրոք մշակված ծրագրով:
Մեկնաբանություն