Տեր-Պետրոսյան-Քոչարյան-Սարգսյան եռանկյունին, ըստ ամենայնի, ստանում է 2008-ից այս կողմ հնարավոր վերջին կոնֆիգուրացիան: Մինչեւ 2009 թվականը ակնհայտ ուրվագծվում էր Քոչարյան-Սարգսյան գիծն ընդդեմ Տեր-Պետրոսյանի, հետո, 2010 թվականին, սկսեց ձեւավորվել Տեր-Պետրոսյան-Սարգսյան կոնֆիգուրացիան ընդդեմ Քոչարյանի, ներկայում կարծես թե տեղի է ունենում վերջին հնարավոր տրանսֆորմացիան՝ Քոչարյան-Տեր-Պետրոսյան ընդդեմ Սարգսյանի:
Այս եռանկյունու եւ նախագահների քայլերի համաձայնեցվածության արատավորության մասին քիչ չի խոսվել: Սակայն այն, որ հնարավոր բոլոր կոնֆիգուրացիաներն արդեն տեղի են ունեցել, հույս է ներշնչում, որ եռանկյունին վերջապես կսպառի ինքզինքը: Թեեւ, կոնֆիգուրացիաները կարող են անվերջ կրկնվել, քանի դեռ երեք նախագահներից երկուսը լեզու կգտնեն իրար հետ եւ քանի դեռ հասարակությանը դա չձանձրացնի:
Արդյոք այս կոնֆիգուրացիաների մեջ կա թեկուզ մեկ օգտակար բան Հայաստանի համար:
2008 թ. ընտրություններից հետո, երբ Ռոբերտ Քոչարյանը մարտի 1-ի գնով հաստատեց Սերժ Սարգսյանի նախագահությունը, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին մղելով փողոց, Հայաստանը հզոր հարված ստացավ, հերթական անգամ զրկվելով ընտրությունների եւ հետընտրական բողոքի միջոցով իշխանություն փոխելու հնարավորությունից:
Երկրորդ հարվածը հասցվեց Քոչարյանի դեմ Տեր-Պետրոսյանի եւ Սարգսյանի հնարավոր դաշինքով: Նրանց միջեւ սկսված «երկխոսությունը» չեզոքացրեց սոցիալական բունտ անելու հասարակության հնարավորությունը, որի բոլոր նախադրյալներն այդ ժամանակ կային: Տեր-Պետրոսյանը փաստացի չեզոքացրեց այդ տրամադրությունները: Այդպիսով, իշխանության փոփոխության եւս մեկ տեխնոլոգիա չեզոքացվեց նախագահական եռանկյունու հերթական կոնֆիգուրացիայով:
Հայաստանում առայժմ չի ծավալվել ամենաարդյունավետ տեխնոլոգիան՝ քաղաքացիական անհնազանդությունը, երբ հասարակությունը մերժում է իրեն առաջարկվող բոլոր կոնֆիգուրացիաները եւ գնում է սեփական ճանապարհով: Սարգսյանի դեմ Քոչարյանի եւ Տեր-Պետրոսյանի ներկայիս դաշինքը չեզոքացնում է նաեւ այդ տեխնոլոգիան, ստեղծելով ընտրությունների միջոցով իշխանություն փոխելու պատրանք: Սակայն, ընդհանուր կոնֆիգուրացիայում ոչինչ չի փոխվում:
Երեք նախագահները Հայաստանի հետ չար կատակ են անում: Նրանք «փակել» են քաղաքական շրջանը, դաժանորեն ոչնչացնելով բոլոր հնարավոր սպառնալիքներն իրենց եռանկյունուն: Կոնֆիգուրացիան փոխելով նրանք ստեղծում են քաղաքական պայքարի պատրանք, այլոց մեղադրելով այն բանում, որ նրանք չեն տրվում իրենց պատրանքներին ու սեփական գիծն են տանում:
Մայիսի 6-ից հետո նախագահական եռանկյունին կարող է առաջին անգամ ինստիտուցիոնալացվել խորհրդարանում: Առաջին անգամ այդ եռանկյունու հիման վրա կարող է կոալիցիա ձեւավորվել: Հնարավոր է, որ նախագահների միջեւ ոչ այնքան բարիդրացիական հարաբերությունները կարող են իշխանության որոշակի հավասարակշռություն ապահովել եւ դրական արդյունք ունենալ: Սակայն դա լինելու է նույն եռանկյունին, որն արդեն ապացուցել է, որ տարբեր կոնֆիգուրացիաներով ընդամենն ամրապնդում է ինքզինքը, ոչինչ չտալով Հայաստանին:
Մեկնաբանություն