Հայաստանում կրկին ուշադրության կենտրոնում է հայտնվել հեռուստաեթերը: Հեռուստատեսության եւ Ռադիոյի Ազգային հանձնաժողովը չափորոշիչներ է մշակել, որոնք պետք է նպաստեն եթերը ազատելու էրոտիկայից, սարսափ եւ բռնություն պարունակող ֆիլմերից եւ անչափահասների մտավոր ու ֆիզիկական զարգացման վրա բացասական ազդեցություն թողնող հեռուստահաղորդումներից:  Մասնավորապես, էրոտիկայի չափորոշիչները սահմանելով, ինչը նշանակում է, որ դրանց առկայության դեպքում տվյալ նյութը եթերի համար կդիտվի անթույլատրելի, հանձնաժողովը գրում է. “Բացառություն են կազմում այն դեպքերը, երբ ցուցադրումը որպես դրվագ նպաստում է ստեղծագործության գեղարվեստական գաղափարական մտահղացման իրականացմանը և ապահովում է բովանդակային ամբողջականությունը”:
 
Իսկ ով է որոշելու դա: Չէ որ դա ճաշակի, մեկնաբանության հարց է: Դե, իսկ եթե Հայաստանում օրենքն է հաճախ մեկնաբանվում ըստ իշխանության նպատակահարմարության, ապա կարելի է պատկերացնել, թե ինչ կարող է լինել էրոտիկ տեսարանների առումով: Ցանկության դեպքում կարելի է նույնիսկ Վիննի Թուխը համարել էրոտիկա, քանի որ այնտեղ բազմիմաստ երգվում է. “Ուր ենք գնում մենք Պյատաչոկի հետ, մեծ, մեծ գաղտնիք է”: Մեկի համար գեղասահքը արվեստ է, մյուսի համար էրոտիկա. երբ տղամարդն ու կինը հանդիսատեսի առաջ իրար են գրկում, տակից մտնում վրայից ելնում, եւ այլն, եւ այլն:
 
Կամ, հանձնաժողովը նշում է սարսափի ու բռնության կատեգորիայի չափորոշիչները, վերջում գրելով, որ արգելվում է դրանց “չարդարացված պատկերումը”: Կրկին հարց է առաջանում, իսկ ով է որոշելու` արդարացված է պատկերումը, թե չարդարացված: Նորից խնդիրը գտնվում է մեկնաբանության տիրույթում եւ կարելի է մեկնաբանել ցանկացած կերպ, ըստ նպատակահարմարության:
 
Ծանոթանալով չափորոշիչներին, դրանց սահմանման ձեւակերպումներին, տպավորությունն այն է, որ ավելի շատ ոչ թե լուծվում է եթերը էրոտիկայից, բռնությունից եւ անդաստիարակությունից զերծ պահելու, այլ հեռուստաընկերությունների կախվածությունը մեկ կամ մի քանի աստիճանով էլ առաջ տանելու հարց: Ասենք, որեւէ մեկը եթե հեռուստաեթերում խոսի մարտի 1-ի իրադարձությունների մասին, դա կարող են մեկ էլ որակել որպես սարսափի եւ բռնության “չարդարացված” հիշատակում: Թվում է ծայրահեղություն է, բայց չէ որ մեկնաբանության հարց է, ով ինչպես կմեկնաբանի:
 
Օրինակ, չէ որ անչափահասների մտավոր դաստիարակության վրա կարող են ազդել այնպիսի հեռուստահաղորդումներ, որտեղ ասենք Արտաշես Գեղամյանը, Վազգեն Մանուկյանը, Արթուր Բաղդասարյանը ռեվերանսներ են անում Սերժ Սարգսյանին: Ինչ մտածի անչափահասը, երբ տեսնում է, թե ինչպես մարդը, որը երկու տարի առաջ Սերժ Սարգսյանին հանցագործ էր հռչակում, այսօր հռչակում է պետության լիդեր եւ մեծ գործիչ: Ինչ մտածի անչափահասը, երբ տեսնում է, որ մեկը, ով Սերժ Սարգսյանին երկու տարի առաջ ակնարկում էր “իդիոտ”, ու նրանից լսում նույն պատասխանը` “իդիոտը ինքն է”, այսօր Սերժ Սարգսյանի ձեռամբ նշանակվում է Հանրային խորհրդի նախագահ եւ ընդունում է այդ պաշտոնը: Ինչ կմտածի երիտասարդ սերունդը, երբ տեսնի, թե ինչպես Արթուր Բաղդասարյանն ու Հեղինե Բիշարյանը, որ Սերժ Սարգսյանին կիսագրագետ, անգրագետ կամ ընտրակեղծարար էին հռչակում երկու տարի առաջ, նրան մեղադրում էին Արթուր Բաղդասարյանի դեմ մահափորձ կազմակերպելու համար, այժմ դարձել են պալատական “սազանդար” եւ գովերգում են Սերժ Սարգսյանին:
 
Հայաստանի հեռուստաեթերն ունի իսկապես էթիկական, մասնագիտական, գեղագիտական, տեխնիկական եւ տարատեսակ այլ լրջագույն խնդիրներ: Դրանք իսկապես պահանջում են լուծում, քանի որ մեծ է հեռուստաեթերի ազդեցությունը մարդկանց մտավոր ու ֆիզիկական առողջության, ճաշակի եւ աշխարհայացքի ձեւավորման վրա: Բայց, լուծման առաջին քայլը, որով պայմանավորված կլինի հետագա քայլերի արդյունավետությունը, թերեւս այն է, որ նախ պետք է ազատականացնել հեռուստատեսային ոլորտը, ապահովել եթերի ազատություն, իսկ հետո աշխատել իրական կյանքը փոխելու ուղղությամբ, որովհետեւ ինչքան էլ հեռուստատեսությունն ունենա մեծ ազդեցություն, միեւնույն է, Հայաստանի պես փոքր երկրում կյանքը, իրականությունն ավելի ազդեցիկ է, ու ինչքան էլ եթերից վատը ցույց տան, եթե կյանքը լավն է, միեւնույն է վատը չի լինելու ազդեցիկ, բայց ինչքան էլ եթերից ցույց տան դրախտային պետություն, միեւնույն է, մարդիկ հավատալու են նրան, ինչ կյանքում են տեսնում: Հայաստանը շատ փոքր երկիր է, կյանքը փոխեք, ու հեռուստատեսությունը կփոխվի:
 
ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ

10:35:22 - 05/02/2010
Ուղարկել էլ.փոստով	Տպագրելու տարբերակը